Sonpeygamber.info
Peygamber'in İzinde Gündelik Hayat
 

İyilerin Arkasında Kalanlar

İnsan ömrü bir namaz vakti kadardır demişler. Doğduğumuzda kulağımıza okunan ezanın namazı biz ölünce kılınır. İşte bu ezanla namaz arasıdır bütün hayatımız. Ne yapacaksak o arada yaparız. Ölen bu geçidi aşmış, sırasını savmıştır; eli yüreğinde bekleyen bizleriz.

Giden bizim için önemli, sevdiğimiz biriyse arkasında kocaman bir boşluk bırakır. Hislerimizde, düşüncelerimizde, hatta gerçek dünyamızda koca koca boş kuyular açılmış da biz onların birinden ötekine yuvarlanıyormuşuz gibi olur. Ne aklımız çalışır ne de duyularımız. Efendimiz’in vefatında Enes b. Malik (ra)’in ifadesiyle gördüğü tüm günlerin en karanlığı olan o günde, Hz. Ömer başta olmak üzere sahabenin çoğunun içine düştüğü boşluk hissi böyle bir şey olsa gerek. İşte böyle anlarda hislerine aklıyla, üzüntüsüne imanıyla galip gelmesini bilen bir akıldâneye ihtiyaç duyulur. Hz. Ebû Bekir gibi…

Biz sevenleri böyle oluruz da analar yavrularını nasıl gömer? Ana yüreği diye ortak bir noktamız olsa da her birimizin neye üzülüp neye sevindiğimiz ve bunları dile getirişimiz kendine hastır. İnsanın mutluluğu da üzüntüsü de aklı kadarmış. Neye sevinip neye üzüleceğini bilecek akla ve o aklın götürdüğü teslimiyete ulaşamamış olanlar içgüdüleriyle (nefisleriyle) sevinir ve üzülürler. Nefsin hoşuna giden şeylerle mutlu olur, nefislerine dokunan durumlarda koyu bir hüzne kapılırlar. Oysa aklı selim sahiplerinin üzüntüsü de sevinci de bambaşkadır.

Rasûlullah (sav)’ın “annemden sonra annem” dediği Ümmü Eymen sevincini de üzüntüsünü de imanına bağlayabilmiş böyle akıllılardandı. Efendimiz’in vefatından sonra sahabe onu ziyarete gittiklerinde ağlar buldular. Kendilerine göre o evladını kaybettiği için ağlıyordu. Teselli edecek şeyler söylemeye kalktıklarında onlara yine akıllarını başlarına getirecek şu cümleyi söyledi: “Ben Rasûlullah (sav)’ın vefatına değil, vahyin kesildiğine ağlıyorum.” Oturup hep beraber ağladılar.

İçimizdeki iyiler gittiğinde yeryüzündeki iyilik bir parça azalmış olur. Annelerin annesi Ümmü Eymen’den öğrendik ki asıl üzülecek şey budur. O damardan gelen mübarek hanımlar sizden öğrenecek ne çok şeyimiz var. Bu vesileyle tanıdığım en iyi insanlardan biri olan Ayşe Özel ablama rahmet, Ümmü Eymen ahlaklı anneciğine de sabrı cemil diliyorum. Rabbimden niyazım soyunun sopunun bu iyiliği tevarüs etmesidir. İçimizdeki iyiliği azaltma Rabbim!

 

Yorumlar

 
Bu yazıya henüz yorum yapılmadı. İlk yorumu siz yapmak için tıklayın.