Sonpeygamber.info
Peygamber'in İzinde Gündelik Hayat
 

Fincanlar, Elbiseler, Hayatlar

Sosyal ve ekonomik açıdan alt tabakadan gelen biriyim. Rabbim sonradan ihsan etti de her çeşit hayatı görme, izleme şansım oldu. Kendi çapımda varlığı da yokluğu da yaşadım. Birazdan anlatacaklarıma geçmeden, onları bana çağrıştıran bir hikâyeyi paylaşmak istiyorum.

Seneler evvel, zarif ve ince ruhlu bir dostum bana bir çift fincan hediye etti. Sözü gelmişken, hediye verenleri iki kısma ayırırım ben: Çok sıradan ve tabii bir iş yapıyormuş gibi arada bir yerde hediyesini veriveren ve sonra da verdiğini unutanlar. Bir de verdiği hediyeyi defalarca vurgulayan, gözünüzün içine bakıp abartılı teşekkür bekleyen, kıymetini bilelim diye neredeyse ederini söyleme noktasına gelenler. Her neyse, bana fincanları veren dostum birinci gruptandı. Kapıdan çıkarken, “Eşinle karşılıklı kahve içersiniz” diyerek elime tutuşturdu kutuyu. Ben de ne bileyim, o güne kadar el işi fincan mı görmüşüm, “eşinle karşılıklı içersiniz” temennisini fazla ciddiye alıp fincanları her gün kullanmaya ve (söylemeye çok utanıyorum ama) bulaşık makinesine koymaya devam ettim. Derken önce biri sonra öteki bu hoyratlığa dayanamayıp sırayla çekildiler hayatımızdan. Aradan biraz zaman geçip de bu fincanlardan etrafta görmeye başlayınca anladım değerini ama iş işten geçmişti. Geçenlerde bu hikâyeyi anlattığım bir başka dostuma, “Kıymetini bilmeyene değerli hediye vermek de abes oluyor” deyince, “Hayır, kıymetini en güzel sen bilmişsin, bir şeye değer vermek saklamak değil, yeri geldiğinde çekinmeden kullanmaktır” dedi. Bu cümleyi duyan zihnim bakın oradan nerelere gitti.

Eğer hayatın sadece belli bir çeşidini biliyor, mesela hep güvende yaşıyorsak; sığınacak bir yer aramanın, kendi ülkene ancak bir müşrikin himayesinde girebilmenin, her an tehdit altında yaşamanın ne demek olduğunu bilemeyiz.

İnsan, bilmediği hayatın yabancısıdır. O dünyadan bir el uzanıp onu içeriye alsa, ne yapacağını, nasıl davranacağını, elini kolunu nereye koyacağını şaşırır. Bu oradan oraya geçişleri iyi bilirim. Mesleğim icabı aynı günde boğazda bir toplantıdan çıkıp, cezaevinde mahkûmlarla sohbet etmeye gitmişliğim vardır. İnsan ne kadar manzara biriktirirse o kadar esnekleşiyor. Bu farklı dünyalara girip çıktıkça, her yaşam seviyesindeki güzel insanları tanıdıkça, kimseyi rahatsız etmeden her ortamda rahat olabilmek, herkesle samimi bir dil üretip konuşabilmek giderek kolaylaşıyor. Eğer hayatın sadece belli bir çeşidini biliyor, mesela hep güvende yaşıyorsak; sığınacak bir yer aramanın, kendi ülkene ancak bir müşrikin himayesinde girebilmenin, her an tehdit altında yaşamanın ne demek olduğunu bilemeyiz. Hep yokluk içinde ve basit bir hayat yaşamışsak, şans eseri zenginliğe ulaştığımızda aynı insan olup olamayacağımızı bilemediğimiz gibi.

Efendimiz (sav)’in hayatını okuyanların fark edeceği bir detay da O’nun hayatının bizler tarafından bilinebilecek görünen tarafında (“görünen” diyorum, çünkü O’nun hayatının bizim tarafımızdan bilinmesi mümkün olmayan metafizik katmanları olduğu aşikârdır) Rabbimizin O’na neredeyse bütün yaşam biçimlerini tattırmış olmasıdır. Fakirliği de zenginliği de, el üstünde tutulmayı da hor görülmeyi de, sevilmeyi de nefret edilmeyi de, en güzel şeylere sahip olmayı da açlıktan karnına taş bağlamayı da, kısacası varlığı da yokluğu da bizatihi tecrübe etmiştir Efendimiz (sav). Şemail kaynaklarından öğrendiğimize göre hayatının çeşitli aşamalarında nadide ve kıymetli şeyler de basit ve kaba eşyalar da kullanmıştır. Birine bağlanmamış, diğerinden yüksünmemiştir. Bu tecrübeler, herkesin halini anlamasına yardım etmiş, her yolu ışıtan bir kandil olmuştur.

Hepimiz biliriz ki nice güzel eşyamız dolaplarda dururken eskir. Günün güzel bir vaktinde hatır sormaya gelmiş bir ahbap ile yarenlik ederken dahi kullanılamayan bir fincan gibi değildir Efendimiz (sav)’in eşyaları. Giyilmiş, kullanılmış ve yeri geldiğinde hop diye verilmiştir.

O’nun hayatının zenginliğini az da olsa anlatabilmek için Mekke’nin liderinin postunda büyüyen ama çobanlık da yapan, zengin bir konakta ziyafetler veren ama yeri geldiğinde ekmeğine sirkeyi katık eden Efendimiz (sav)’in hayatındaki bu çok yönlülüğün, en asilinden en alt tabakaya kadar herkesin (düşmanlarının dahi) gönlüne girebilmesini sağlamadaki rolüne dikkatinizi çekmek isterim.

Yıllar önce şemail okurken, Efendimiz (sav)’in bizim zihnimize çizilen portreden aslında epey farklı olduğunu görmüştüm. Bize anlatılan, her daim gözü yaşlı, dünyaya değer vermediği için hırpani, açlıktan karnına taş bağlayan, hasırın üzerinde uyuyan bir peygamberdi. Evet, bunlar da doğruydu. Ama sadece bu boyut yoktu onun hayatında. Şemailini okuyan herkesin göreceği gibi O, yeri geldiğinde bugünkü hesapla epey kıymetli sayılan bir giysiyi hediye olarak kabul edip giymiş (ama onu çok beğenen birine de anında çıkarıp hediye edebilmiş), tirit ve balık gibi lezzetli yemekler de yemiş, içeceği suyu özel olarak uzak bir yerden getirtmişti. Kıymetli bir giysiyi, adeta herkes böyle yapar dercesine, sıradan bir iş yapıyormuş gibi çıkarıp verebilmek kadar onu günlük hayatın içinde rahatça kullanabilmek de eşyaya verdiğiniz değeri gösterir. Hepimiz biliriz ki nice güzel eşyamız dolaplarda dururken eskir. Günün güzel bir vaktinde hatır sormaya gelmiş bir ahbap ile yarenlik ederken dahi kullanılamayan bir fincan gibi değildir Efendimiz (sav)’in eşyaları. Giyilmiş, kullanılmış ve yeri geldiğinde hop diye verilmiştir. Kullanırken de verilirken de kıymeti bilinmiş, eşyanın hakikatini bilen bir gözle bakılmış ve olması gereken yere konmuştur her şey.

Bunlara ilaveten, bazı sahabelerin Efendimiz (sav)’in dış görünüşünü tarif ederken “hayatımda ondan daha güzel bir manzaraya bakmadım” dediğini de okuyunca, zihnimde Efendimiz (sav)’in yukarıda bahsettiğim çok yönlülüğü canlandı. O, hayatın iyi-kötü, cömert-kısıtlı, zarif-kaba, mutlu-mutsuz bütün yönlerini yaşamış ve hepsinden önemlisi, arkasında birbirine zıt her durumda bir Müslüman tavrının ne olması gerektiğine dair örnekler bırakmıştı. Tercihini her zaman sadelik ve tevazu yönünde yapsa, kendisini daima fakirler, köleler ve ezilmişlere yakın bulsa da zenginler, asiller ve üst tabakaya mensup olanlarla, onlara örnek olacak bir ilişki kurmuştu. O, hayatının sonuna doğru, ailesinin kendisinden istediği konforlu yaşama karşı çıkarken buna ulaşamayacağı için değil, peygamber evine uygun olmayacağı için karşı çıkıyordu. Yani onun sade yaşamı, mecbur kalınmış bir sadelik değil, seçilmiş bir sadelikti.

Bize bir meziyetmiş gibi anlatılan çileciliğin, daimi mutsuzluğun, ince zevklere sırt çevirmenin ve sürekli hüznün O’nun yolu olmadığını biliyor, kararında bir huzuru var etmenin, acıdan makam devşirmekten daha ince bir yol olduğunu anlıyoruz.

Efendimiz (sav)’in hayatının fiziki ciheti böyle olduğu gibi zamanını kullanması ve ilişkilerini düzenlemesi de aynı dengeli ve kapsayıcı özelliğini yansıtıyordu. Hayatımızda O’nun kadar kısa zamanda büyük işler yapmış, O’nun kadar meşgul birini tanıdık mı diye düşünüp sonra da bu insanın ailesiyle ve en garibanına kadar toplumunun tüm bireyleriyle ilgilenmeye nasıl vakit bulduğunu, işlerinin çokluğunun ibadetlerini azaltma bahanesi olmadığını, hele de zaman zaman istirahate ve tenezzühe de vakit ayırdığını, mescitte sırt üstü yatıp ayağının birini diğeri üzerine atarak dinlendiğini okudukça bu insan peygamberi kendimize daha yakın bulmamıza paha biçilebilir mi?

Bu yakınlık o kadar değerli ki bu sayede hayatın ufak zevklerini yaşarken kendimizi O’nun yolunun dışında hissetmiyoruz. Allah’ın helal kıldığı nimetlerden tadarken suçluluk duygusu yaşamıyoruz. Bize bir meziyetmiş gibi anlatılan çileciliğin, daimi mutsuzluğun, ince zevklere sırt çevirmenin ve sürekli hüznün O’nun yolu olmadığını biliyor, kararında bir huzuru var etmenin, acıdan makam devşirmekten daha ince bir yol olduğunu anlıyoruz.

Not: Bu yazı tıka basa dolu mideler, evler, gardıroplar ve bomboş amel defterlerini mazur göstermek amacıyla değil; uçlara savrulmadan iki hayatın da hakkını vererek yaşamanın Peygamber hayatındaki görünümlerini anlatarak, bunun mümkün olduğunu göstermek amacıyla yazılmıştır.

 

Yorumlar

 
Derya Bilen
Derya Bilen29.09.2020

Allah razı olsun.Çok istivade ettim

29.09.2020

 

Ebru
Ebru18.09.2020

Peygamberimize sonsuz salat ı selam olsun. Diğer bütün peygamberlere de...

18.09.2020

 

Elif Solakoğulları
Elif Solakoğulları18.09.2020

Bu o kadar anlamlı oldu ki.. istikamet isteyen insanlar olarak bizim, müstakim olmamız bunca tesvik de edilirken, o uctan bu uca savrulmamiz, boyumuzu çok aşıp çok aciz hissettiren pek cok seyi yapamamamizdan, uzak hissedisimizden kaynaklandi. Efendimizi bize yakınlaştırdiğıniz için çok teşekkür ederim.

18.09.2020

 

Süheyla şereme
Süheyla şereme18.09.2020

Kaleminize kuvvet... Gönlümüzü rahatlatan bir yazı olmuş

18.09.2020

 

Zehra Nur GÖRHAN
Zehra Nur GÖRHAN18.09.2020

Kahve örneğinde bir konuya dikkat çekmek istedim. Ben de eşyaları değer vermenin onları saklamakla, kullanmamakla olmadığı kanaatindeyim ama eşyanın da hakkının olduğuna inanıyorum. Dolayısıyla el işçiliği olan bir fincanın hakkı kullanıp elde nazikçe yıkamaktır bence. Aynı şekilde sıradan bulaşığı makineye de itinayla bırakmak gerekir. Eşya bile olsa 'hoyratça' kullanılmayı hak etmiyorlar bence.

18.09.2020

 

Arzu Akay
Arzu Akay18.09.2020

çok güzel bir yazı, çok önemli tespitler..Allah razı olsun Hocam..

18.09.2020

 

Ayşe Şebnem Yeşilkaya
Ayşe Şebnem Yeşilkaya18.09.2020

Son günlerde insan ilişkilerinde bir şey farkediyorum ve üzülüyorum.Hocam sizin yazınızın konusu gibi yaşayan insanların,yaşamayanlar tarafından,çeşitli yollarla linç edildiğini,onların fazla ayak altında gözükmesini istemediklerini gözlemliyorum.Güzel ahlaklı olmayan ,ancak güzel ahlaklı olanlara bir şekilde kusur bularak,ruh emiciliklerini sergileyen insan guruhu.Çok değiller Ancak her yerde varlar.Sizin yazdığınız makale bize bu tür insanlara karşı,peygamber ahlakını hatırlatarak,güç kuvvet veriyor.Yüreğinize ,kaleminize sağlık

18.09.2020

 

Havva Hayrunnisa İstekli
Havva Hayrunnisa İstekli18.09.2020

Allah razı olsun, Rasulullah'ın hepimize emsal teşkil etmesi gereken yönü, nasıl güzel ifade edilmiş! Yazarın eline, aklına, gönlüne sağlık!

18.09.2020